حال وش سازمان حقوق بشری حال وش (سیستان و بلوچستان)
به گزارش حال وش/ امروز یکشنبه ۳۰ آذرماه ۱۴۰۴، مولوی عبدالحمید، امام جمعه اهل سنت زاهدان، در جلسه هفتگی اساتید دارالعلوم زاهدان، نسبت به تشدید فشارها و تنگناهای امنیتی علیه مجموعه مکی ابراز نگرانی شدید کرد و اعلام داشت که برخلاف وعدههای دادهشده از سوی مسئولان، هیچگونه بهبودی در وضعیت ایجاد نشده و فشارهای امنیتی بار دیگر افزایش یافته است.
بر اساس گزارش پایگاه اطلاعرسانی دفتر امام جمعه اهل سنت زاهدان، مولوی عبدالحمید با اشاره به وعدههای مسئولان پس از رویداد موسوم به «جمعه خونین زاهدان» گفت: «مسئولان اعلام کرده بودند که با حلوفصل این موضوع، مشکلات ایجادشده برطرف خواهد شد، اما متأسفانه نهتنها این وعدهها عملی نشد، بلکه نگرانیها درباره تشدید فشارها و محدودیتها همچنان به قوت خود باقی است.»
امام جمعه زاهدان در بخش دیگری از سخنان خود، انتقاد از وضعیت موجود و همدردی با مردم را «وظیفهای شرعی و انسانی» دانست و افزود: «به ما میگویند از مشکلات کشور سخن نگویید و انتقاد نکنید، در حالی که ما شهروند این کشور هستیم و مردم ما را پیشوای خود میدانند و از ما انتظار دارند. امروز مردم با فقر، گرانی و مشکلات معیشتی دستوپنجه نرم میکنند و سکوت در برابر این وضعیت جایز نیست.»
مولوی عبدالحمید تأکید کرد که انتقادهای مطرحشده از سوی وی و مجموعه مکی، همواره «سازنده، همراه با ارائه راهکار و با نیت خیرخواهی و اصلاح» بوده و هدفی جز بهبود شرایط کشور و رفع مشکلات مردم نداشته است. وی تصریح کرد: «انتقاد سازنده موجب اصلاح میشود و کسی که ارادهای برای اصلاح نداشته باشد، از انتقاد سازنده استقبال نمیکند. نبود فضای نقد، زمینهساز استبداد خواهد شد.»
قابل ذکر است که با وجود برگزاری جلسهای با حضور مقامات نظامی، امنیتی و قضایی در مسجد مکی زاهدان در ۳۰ شهریور ۱۴۰۴، پیرامون بررسی رویدادهای «جمعه خونین زاهدان و خاش» و مشارکت مولوی عبدالحمید و شمازی از علما و معتمدین در این نشست که خود با انتقادات گستردهای از سوی افکار عمومی همراه شد، شواهد و گزارشهای میدانی نشان میدهد که جمهوری اسلامی نهتنها به کاهش فشارها پایبند نمانده، و به وعده های خود در قبال خانواده های دادخواه عمل نکرده، بلکه محدودیتها و فشارهای امنیتی بر مجموعه مکی و نهادهای وابسته به آن را کماکان ادامه داده است.
این روند، تداوم فضای امنیتی و بیاعتمادی میان نهادهای حاکمیتی و جامعه محلی را تشدید کرده و نگرانیها نسبت به آینده فعالیتهای دینی و مدنی در سیستان و بلوچستان را افزایش داده است.